خودتان را تحسین کنید تا افسردگی نگیرید

۱۳۹۵/۱۰/۲۶ در ۱۱:۰۹

دبیر کمیته دانشجویی سلامت روان و رسانه انستیتو روان‌پزشکی تهران با اشاره به تاثیر موقعیتى که فرد در آن احساس ناامیدى می‌کند، گفت: افسردگى ممکن است ناشى از ماندن در موقعیتى باشد که فرد نمى‏‌تواند در آن موقعیت، پاداش و تنبیه را کنترل کند. در این موقعیت فرد احساس غمگینى یا خستگى، از دست دادن علاقه و ناامیدى مى‏‌کند.

به گزارش ایران پزشک، فرشاد شیبانی، متخصص روانشناسی بالینی با اشاره به عوامل رفتارى در افسردگى گفت: اولین عامل فقدان است؛ یعنی توجه به این‌که آیا شما به تازگی فقدان مهمى در زندگى‌‏تان تجربه کردید یا خیر. براى مثال از دست دادن شغل، دوست یا رابطه نزدیک. شواهد تحقیقى نشان داده افرادى که استرس‏‌هاى مهمى دارند به احتمال بیشترى افسرده مى‏‌شوند. به خصوص اگر آن‏‌ها مهارت‌‏هاى مقابله‌‏اى کافى نداشته باشند یا این مهارت‌ها را به کار نبرند.

وی در ادامه به عامل کاهش رفتار پاداش‏‌دهنده اشاره و بیان کرد: باید به این توجه کرد که آیا به فعالیت‌‏هایى که براى شما در گذشته پاداش‏‌دهنده بودند کمتر مى‌‏پردازید یا خیر. افسردگى با عدم فعالیت و کناره‏‌گیرى مشخص مى‏‌شود. براى مثال، افراد افسرده گزارش مى‏‌دهند زمان بیشترى را صرف رفتارهاى غیرپاداش‏‌دهنده و منفعل مانند تماشاى تلویزیون، دراز کشیدن در رخت‌خواب، فکر کردن به مشکلات و شکایت کردن به دوستان مى‌‏کنند. آن‌‏ها زمان کمترى را صرف رفتارهاى چالش‏‌برانگیز و پاداش‏‌دهنده مانند تعاملات اجتماعى مثبت، ورزش، مطالعه و کار سازنده مى‌‏کنند.

دبیر کمیته دانشجویی سلامت روان و رسانه انستیتو روان‌پزشکی تهران با اشاره به فقدان خود پاداش‏‌دهى، ادامه داد: اکثر بیماران افسرده به خودشان براى رفتار مثبت پاداش نمى‏‌دهند. براى مثال، آن‏‌ها به ندرت خودشان را تحسین مى‌‏کنند. در اکثر اوقات افراد افسرده فکر مى‌‏کنند آن‌قدر بى‌‏ارزش هستند که نباید خودشان را تحسین کنند. برخى افراد افسرده فکر مى‌‏کنند اگر خودشان را تحسین کنند، تنبل خواهند شد.

وی عدم کاربرد مهارت‌‏ها را چهارمین عامل دانست و گفت: باید به این توجه کرد که آیا مهارت‌‏هاى اجتماعى یا مهارت‌‏هاى حل مسئله وجود دارد که به کار نمى‌‏رود. افراد افسرده مشکلاتى در بیان کردن خودشان، حفظ دوستى یا حل مشکلات با همسر، دوستان و همکاران دارند. هم به علت فقدان این مهارت‏‌ها و هم عدم کاربرد مهارت‌‏هایى که دارند، تعارض میان فردى بیشتری دارند.

شیبانی در ادامه به خواسته‏‌هاى جدید افراد اشاره و بیان کرد: در این‌جا باید به این توجه کرد که آیا خواسته‌‏هاى جدیدى وجود دارد که فرد را براى احساس بیمار بودن مستعد کند. مواردی مانند انتقال به شهر جدید، آغاز کار جدید، والد شدن یا پایان دادن به یک ارتباط و تلاش براى یافتن دوستان جدید مى‏‌تواند استرس مهمى براى برخى افراد ایجاد کند.

وی با اشاره به تاثیر موقعیتى که فرد در آن احساس ناامیدى می‌کند، گفت: افسردگى ممکن است ناشى از ماندن در موقعیتى باشد که فرد نمى‏‌تواند در آن موقعیت، پاداش و تنبیه را کنترل کند. در این موقعیت فرد احساس غمگینى یا خستگى، از دست دادن علاقه و ناامیدى مى‏‌کند. زیرا معتقد است فرقى ندارد چه کارى انجام دهد و نمى‏‌تواند چیزى را بهتر کند. مشاغل غیرتقویت کننده یا روابط نامناسب مى‏‌تواند منجر به این احساسات شود.

این روان‌شناس بالینی با اشاره به این‌که ماندن در موقعیت تنبیه مکرر، نوعی درماندگی است، بیان کرد: نه تنها شما نمى‏‌توانید پاداش به دست آورید، بلکه توسط دیگران مورد انتقاد قرار مى‌‏گیرید و طرد مى‌‏شوید. براى مثال، بسیارى از افراد افسرده ممکن است با افرادى که از آن‏‌ها انتقاد مى‏‌کنند یا به آن‌‏ها به شیوه‌‏هاى مختلف آسیب مى‏‌زنند، زندگی کنند.

وی اجتناب و منفعل بودن را آخرین عامل معرفی کرد و افزود: ممکن است تمایل داشته باشید از تجارب یا احساسات ناخوشایند اجتناب کنید. این منجر به پاداش‌‏هاى کمتر و احساس ناامیدى بیشتر مى‏‌شود.

شیبانی در ادامه بیان کرد: اگر چه هر یک از عوامل استرس و فقدان توصیف شده در بالا مى‌‏تواند شما را مستعد افسردگى کند، اما آن‌‏ها ضرورتا منجر به افسردگى نمى‌‏شوند. براى نمونه، شخصى ممکن است فقدانى را تجربه کند، اما با این فقدان توسط افزایش رفتارهاى پاداش‏‌دهنده، یادگیرى مهارت‌‏هاى جدید، جهت‌‏دهى مجدد توجه و ایجاد اهداف جدید روبه‌رو شود.

دبیر کمیته دانشجویی سلامت روان و رسانه انستیتو روانپزشکی تهران در پایان با تاکید بر این‌که شیوه‏‌هاى مختلف تفکر مى‌‏تواند شانس افراد را براى افسرده‌‏شدن افزایش دهد، گفت: اگر شخص فکر کند مقصر است یا چیزى نمى‏‌تواند تغییر کند یا باید در هر چیزى کامل باشد، به احتمال بیشتری افسرده می‌شود.

پایان پیام/

Print Friendly
پیوندک: http://iranmd.com/2JRVW

برچسب‌ها, , ,

ایران پزشک