یادداشت محمد هاشمی، روابط عمومی سازمان غذا و دارو به مناسبت روز روابط عمومی؛

روابط عمومی‌ها مثل کاتالیزورها هستند

۱۳۹۵/۰۲/۲۷ در ۰۷:۵۰

مدیر روابط عمومی سازمان غذا و دارو، معتقد است که روابط عمومی‌ها در کشور ما هنوز به جایگاه مشخص خود نرسیده‌اند.

به گزارش پایگاه خبری ایران پزشک، محمد هاشمی، مدیر روابط عمومی سازمان غذا و دارو در یادداشتی به مناسبت ۲۷ اردی‌بهشت روز ارتباطات و روابط عمومی، نوشت: بخواهیم یا نخواهیم بپذیریم یا رد کنیم روابط عمومی از جمله علوم مدرنی است که به سبب رشد علوم انسانی، چهره عیان کرده است و دقیقا مسئله اصلی هم همین است. چرا که همواره یکی از چالش‌های علوم مدرن، غریبه بودن ذهن‌های سنتی با آنها علی‌رغم آنچه می‌پندارند است. اگر بخواهیم شفاف‌تر سخن بگوییم  مسئله از این هم فراتر است. زیرا در خصوص دانش‌های این‌چنینی همواره جهل مرکب وجود دارد. در حوزه‌های مشخصی مثل علوم تجربی هیچ‌گاه با چنین مسئله روبه‌رو نیستیم. زیرا آن‌کس که از فیزیک سر در نمی‌آورد؛ درباره آن هم اظهار فضل نمی‌کند و ادعایی هم ندارد که اگر هم چنین خبطی انجام دهد با کمترین پرسش، دانش نداشته‌اش هویدا می‌شود.

اما در این علوم انسانی است که در مثالی نامتجانس مانند ورزش فوتبال مدعی فراوان دارد از دید عموم  مردم با ابزاری ساده در حد یک توپ پلاستیکی دو لایه و چهار عدد آجر به اوج لذت آن رسید. الی‌ماشاالله هم که در هرکوی و برزن و هر محله‌ای همه پیراهن مسی و رونالدو می‌پوشند و به کمتر آن هم رضایت نمی‌دهند تا اینجا که ایرادی ندارد. قصه آنجاست که وقتی برای ترکیب تیم ملی به دنبال جذب برترین‌ها هستی امان از یافتن یک خط حمله شش‌دانگ یا دروازه‌بان و مدافع قابل اطمینان. پس بسان همیشه ناگزیری به داشته‌های موجود اکتفا کنی که همان‌ها هم به وقت نیاز بازی‌شان «بگیرنگیر» دارد.

در علوم انسانی مثل سیاست، روانشناسی، فلسفه، ادبیات و … به مثابه مثال بالا، نمی‌دانم به چه دلیل، ولی هر کس به خود اجازه می‌دهد از چیستی و هستی آفرینش تا ازل و ابد روح سخن بگوید، نظریه بدهد، تئوری بیافریند و فلسفه ببافد که اگر کسی هم اعتراضی بکند متهم می‌شود که «اگر اعداد مرا قبول نداری خودت دوباره زمین را متر کن».

به ضرس قاطع می‌گویم و حاضرم قسم هم بخورم که روابط عمومی این چیزهایی که اکنون در سازمان‌های ما مشاهده می‌شود، نیست. لااقل در جاهایی که من سراغ دارم؛ این‌گونه نیست.

ایمان بیاوریم به اینکه روابط عمومی‌ها، هنوز در کشور ما به جایگاه مشخص خود نرسیده‌اند، ضرورتش درک نشده و اعضایش هم عموما تربیت شده حرفه‌ای نیستند و بدتر از همه این‌که همواره با بخش‌هایی مثل خبرگزاری، بازاریابی، نگهبانی و راهنمای ارباب رجوع، مجری فیزیکی امور تشریفات و پشتیبانی خلط مبحث می‌شوند.  

آن‌هایی که از ماهیت و ماهویت فعالیت روابط عمومی‌ها آگاه هستند به خوبی می‌دانند که این حوزه ترکیبی است از هنر و تجربه با چاشنی علوم روانشناسی، جامعه شناسی، مدیریت آن‌هم با اتکا به آمار، ریاضیات و روش تحقیق و اندازه‌گیری. ضمن این‌که مجری آنها باید افرادی مدبر، صادق، قابل اعتماد با شخصیتی مستقل، محکم و  قوی باشد تا در صورت نیاز توانایی مدیریت بحران را نیز داشته باشد.

این‌که همه عالم بگوید روابط عمومی «پیشانی» هر سازمان و ارگان است، دردی از سیستم معیوب روابط عمومی‌ها دوا نخواهد کرد. برای بیان حق مطلب درباره روابط عمومی‌ها و بارور کردن این هنر هشتم در گام نخست لازم است ایمان بیاوریم که با سپر و شمشیر نمی‌توان آنها را به نبرد با بمب‌های اتمی و پهپادها فرستاد. 

ایمان بیاوریم به این‌که روابط عمومی‌ها مثل حروف والی نیستند که نوشته شوند، اما خوانده نشوند و به خیلی چیزهای دیگر ایمان بیاوریم مثل این‌که روابط عمومی تخصص است. پس همان‌طور که به تخصص یک مکانیک، پزشک، تاسیساتی، جواهرساز و هر کس دیگر احترام می‌گذاریم به تخصص آنها هم اعتماد کنیم و باور عمیق داشته باشیم روابط عمومی‌ها مثل کاتالیزورها هستند. در واکنش شرکت می‌کنند و پس از واکنش به جای خود باز می‌گردند، نه جای هیچ‌کس دیگر. 

به هر حال روز ۲۷ اردی‌بهشت روز ارتباطات و روابط عمومی را به همکاران جان خود در اقصی نقاط کشور عزیزمان تبریک گفته و خاطر نشان می‌کنم:

هر که در عشق سر از قله برآرد هنر است / همه تا دامنه‌ کوه تحمل دارند

پایان پیام/

Print Friendly, PDF & Email

برچسب‌ها, , ,

ایران پزشک