چگونه خاطرات شکل می‌گیرند و محو می‌شوند

چگونه خاطرات شکل می‌گیرند و محو می‌شوند
تاريخ:يازدهم شهريور 1398 ساعت 14:09   |   کد : 11887   |   مشاهده: 14443
چرا می‌توانید نام بهترین دوست دوران کودکی خود را که سال‌ها ندیده‌اید به خاطر بسپارید، اما به راحتی نام شخصی را که چند لحظه پیش با او ملاقات کرده‌اید فراموش می‌کنید؟ به عبارت دیگر، چرا بعضی از خاطرات در چند دهه پایدار هستند، در حالی‌که برخی دیگر در عرض چند دقیقه محو می‌شوند؟
به گزارش گروه ترجمه ایران پزشک، محققان دریافتند که حافظه‌های قوی و پایدار توسط گروهی از سلول‌های عصبی که به طور هم‌زمان و هم‌گام با هم فعال می‌شوند، رمزگذاری می‌شوند و چیزی را اضافه می‌کنند که این افزونگی حافظه‌ها را قادر می‌سازد با گذشت زمان ادامه یابند و به خاطر بسپارند. تحقیقات نشان می‌دهد که چگونه حافظه پس از آسیب‌های مغزی مانند سکته مغزی یا بیماری آلزایمر تاثیر می‌پذیرد.

محققان آزمایش‌هایی را برای بررسی فعالیت عصبی موش‌ها هنگام یادگیری و به یاد سپردن مکان جدید انجام دادند. در این آزمایش‌ها، موش‌ها را در یک محفظه مستقیم به طول ۵ فوت با دیوارهای سفید قرار دادند. نمادهای منحصر به فرد، مکان‌های مختلفی را در امتداد دیوارها نشان می‌دهند؛ به عنوان مثال یک علامت به علاوه برجسته در نزدیکی سمت راست و یک بریدگی زاویه‌دار در نزدیکی مرکز محفظه و آب قند نیز به عنوان موردی جهت انجام این مطالعه در هر دو انتهای مسیر قرار گرفت. در حالی که موش‌ها مورد بررسی قرار می‌گرفتند، محققان فعالیت سلول‌های عصبی خاصی را در ناحیه هیپوکامپ (ناحیه‌ای از مغز که در آن خاطرات جدید ایجاد می‌شود) اندازه گیری کردند که این سلول‌های عصبی جهت رمزگذاری مکان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در ابتدا هنگامی که موش‌ها در مسیر قرار گرفتند، از این‌که چه کاری باید انجام دهند مطمئن نبودند و به چپ و راست سرگردان بودند تا این‌که به آب قند رسیدند. در این موارد هنگامی که موش‌ها متوجه نمادی روی دیوار شدند، سلول‌های عصبی منفرد فعال شدند، اما با گذشت چندین تجربه از مسیر، موش‌ها با مسیر آشنا شدند و مکان قند را به خاطر آوردند. با آشناتر شدن موش‌ها و با دیدن هر یک از نمادها روی دیوار، سلول‌های عصبی بیشتر و بیشتری به طور هم‌زمان و هم‌گام فعال می‌شدند. در واقع موش‌ها با شناخت هر نماد منحصر به فرد، مکان را تشخیص می‌دادند.

محققان به منظور بررسی چگونگی محو شدن خاطرات با گذشت زمان، موش‌ها را از عبور از این مسیر به مدت ۲۰ روز باز داشتند. پس از این استراحت، به سراغ موش‌ها رفتند. موش‌هایی که با تعداد بیشتری از سلول‌های عصبی حافظه‌های قوی‌تر رمزگذاری شده را تشکیل داده بودند، این عمل را به سرعت به یاد آوردند. حتی اگر برخی از سلول‌های عصبی فعالیت متفاوتی را نشان می‌دادند، هنگام تجزیه و تحلیل فعالیت گروه‌های بزرگی از سلول‌های عصبی، تصویر حک شده از مسیر در حافظه موش‌ها به وضوح قابل شناسایی بود. به عبارت دیگر، استفاده از گروه‌های سلول‌های عصبی باعث می‌شود مغز دچار افزونگی شود و حتی اگر برخی از سلول‌های عصبی اصلی کار نکنند یا آسیب دیده باشند، خاطرات را به یاد می‌آورد.
 

تصور کنید که شما یک داستان طولانی و پیچیده را برای گفتن دارید. برای حفظ داستان می‌توانید آن را به ۵ نفر از دوستان خود بگویید و سپس گاهی اوقات با همه آن‌ها جمع شوید تا دوباره داستان را بازگو و به یکدیگر کمک کنید و قسمت‌هایی از داستان را که فرد فراموش کرده پر کنید. علاوه بر این، هر بار که داستان را دوباره بازگو می‌کنید، می‌توانید دوستان جدیدی را برای یادگیری بیاورید و بنابراین به حفظ داستان و تقویت حافظه کمک کنید. به روشی مشابه برای رمزگذاری خاطراتی که با گذشت زمان ادامه خواهند یافت و حفظ خواهند شد، سلول‌های عصبی خودتان به یکدیگر کمک می‌کنند.

حافظه برای رفتار و خط مشی انسان چنان اساسی است که هرگونه اختلال در آن می‌تواند به شدت بر زندگی روزمره ما تاثیر بگذارد. از دست دادن حافظه که به عنوان بخشی از پیری طبیعی اتفاق می‌افتد، می‌تواند معلولیت قابل توجهی برای سالمندان باشد. علاوه بر این، از دست دادن حافظه ناشی از بیماری‌ها، از جمله مهم‌ترین آن‌ها آلزایمر، پیامدهای مخربی دارد که می‌تواند در ابتدایی‌ترین امور از جمله شناخت بستگان یا به یاد آوردن راه برگشت به خانه اختلال ایجاد کند. این کار نشان می‌دهد که خاطرات ممکن است با افزایش سن، سریع‌تر از بین بروند. زیرا حافظه توسط تعداد بیشتری از سلول‌های عصبی رمزگذاری می‌شود و در صورت عدم موفقیت هر یک از این سلول‌های عصبی، حافظه از بین می‌رود.

مطالعات نشان می‌دهد که روزی طراحی درمان‌هایی که می‌تواند باعث جذب بیشتر تعداد سلول‌های عصبی برای رمزگذاری یک حافظه شود، می‌تواند به جلوگیری از از دست دادن حافظه کمک کند.

بر اساس گزارش ساینس دیلی، محققان می‌گویند سال‌هاست مردم می‌دانند هرچه بیشتر یک عمل را انجام دهند، شانس بیشتری دارند که بعدها آن را به خاطر بیاورند، زیرا هرچه بیشتر یک عمل را انجام دهیم تعداد سلول‌های عصبی که آن عمل را رمزگذاری می‌کند، بیشتر می‌شود. نظریه‌های مرسوم در مورد ذخیره سازی حافظه فرض می‌کنند که پایدار ماندن حافظه مستلزم تقویت اتصالات با سلول‌های عصبی فرد است. نتایج نشان می‌دهد که افزایش تعداد سلول‌های عصبی که حافظه را رمزگذاری می‌کنند باعث می‌شود حافظه برای مدت طولانی‌تری ادامه یابد و فعالیت کند.

پایان پیام/

http://iranmd.com/News/1/11887
Share

آدرس ايميل شما:  
آدرس ايميل دريافت کنندگان