سلول‌های خونی و روند پیری بدن

به گزارش ایران پزشک، پژوهشگران اعتقاد دارند که شاید سلول‌های خونی بتوانند نقش مهمی در روند پیری داشته باشند. پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه کیس وسترن رزرو (CWRU) آمریکا در بررسی جدیدی دریافتند سلول‌های خونی انسان، یک ساعت ذاتی دارند که حتی پس از پیوند نیز ثابت می‌ماند. آن‌ها باور دارند که ممکن است این ساعت بتواند روند پیری انسان را کنترل کند و سرنخ‌هایی در مورد ابتلا به انواع سرطان خون نیز ارائه دهد.

پژوهشگران روند پیری را در سلول‌های خونی که از اهداکنندگان به بیماران مبتلا به لوسمی پیوند زده بودند، بررسی کردند. شیگمی ماتسویاما، زیست‌شناس سلولی و استادیار پزشکی دانشگاه کیس وسترن رزرو گفت: ما در این پژوهش دریافتیم که سلول‌های جوان خونی، در افراد مسن‌تر هم جوان می‌مانند و روند سریع پیری در سلول‌های جوان افراد مسن به چشم نمی‌خورد.

این پژوهش نشان می‌دهد سلول‌های خونی، الگوهای وراژنتیک را در دی‌ ان‌ ای متیلاسیون (DNA methylation) حفظ می‌کنند. دی‌ان‌ای متیلاسیون ، گروه‌های شیمیایی متصل به DNA هستند که برای محاسبه سن سلول مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این بررسی مشخص شد با وجود تفاوت‌های سنی میان اهداکنندگان و دریافت‌کنندگان، دی‌ ان‌ ای متیلاسیون می‌تواند سن اهداکننده را حتی سال‌ها پس از پیوند مشخص کند.

دی‌ ان‌ ای متیلاسیون به عنوان یک عامل مشخص کننده سن، برای نخستین بار در سال ۲۰۱۳ توسط استیو هورواث ، استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) کشف شد. ماتسویاما ادامه داد: هورواث توانست این فرمول را کشف کند. این مکانیسم و این که آیا سلول‌ها دی‌ ان‌ ای متیلاسیون را در بدن تولید می‌کنند، مشخص نبود. ما تصمیم گرفتیم مکانیسم این ساعت وراژنتیک را در آزمایشگاه بررسی کنیم.

پژوهشگران با همکاری یکدیگر نخستین شواهد تجربی را در مورد ذاتی بودن ساعت پیری سلول‌های خونی فراهم کردند. آن‌ها اکنون در تلاش هستند مکانیسم‌هایی را شناسایی کنند که می‌توانند ساعت بدن را تغییر دهند. ماتسویاما افزود: این ساعت در سلول‌های سرطانی، آسیب دیده است و با سن واقعی سازگار نیست.

بر اساس گزارش نوروساینس نیوز، آن‌ها قصد دارند دلیل تفاوت سن وراژنتیک را در سلول‌های سرطانی و نحوه غلبه بر آن را کشف کنند. ماتسویاما اضافه کرد: شاید با فعال و غیرفعال کردن ژن‌های خاصی در سلول‌ها، بتوان این ساعت وراژنیک را بازیابی کرد.

این پژوهش، در مجله Aging Cell به چاپ رسیده است.

پایان پیام/