چرا فکر کردن به مرگ، زندگی بهتری به ما می‌بخشد؟

به گزارش خبرنگار ایران پزشک، مرگ می‌تواند موضوع ترسناکی باشد، اما صحبت در مورد مرگ می‌تواند به کاهش اضطراب در پایان زندگی کمک کند.

کارا سویشر، روزنامه‌نگار، هر روز نقل قول‌هایی در مورد مرگ می‌خواند. او بیمارگونه یا غرق در غم نیست؛ او از روشی در بوتان الهام گرفته است که با هدف پرورش شادی و کاهش اضطراب در مورد مرگ، با فکر کردن به مرگ پنج بار در روز انجام می‌شود.
فکر کردن به مرگ ممکن است شما را از مسیر زندگی منحرف کند، اما تحقیقات نشان می‌دهد که انجام این کار می‌تواند نقش مهمی در کمک به شما در طول زندگی داشته باشد.

درک بهتر نسبت به احساسات مثبت

یک مطالعه در سال ۲۰۰۷ نشان داد که فکر کردن به مرگ به افراد کمک می‌کند تا احساسات مثبت خود را بهتر درک کنند. مطالعه دیگری در سال ۲۰۱۷ نشان داد که بین صحبت کردن در مورد مرگ و رهایی از اضطراب ناشی از آن ارتباطی وجود دارد.

برایان کارپنتر، استاد علوم روان شناسی و مغز در دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس گفت: مشکل این است که بسیاری از مردم، به ویژه در ایالات متحده آمریکا از پذیرش، فکر کردن یا صحبت در مورد مرگ اجتناب می‌کنند، در حالی‌که این موضوع می‌تواند آنها را ترسوتر کرده و آمادگی کمتری برای کنار آمدن با پایان اجتناب‌ناپذیر زندگی داشته باشند.

سویشر گفت: وقتی مرگ را می‌پذیرید، باعث تقویت اجتماع و معنا می‌شود. قرار نیست برای همیشه اینجا و در این زندگی باشید. مهم این است که بدانید با زمانی که دارید چه کار خواهید کرد؟

همه از مرگ می‌ترسیم؟

ارین امری تیبورسیو، روان شناس سالمندی و استاد روان پزشکی و علوم رفتاری در دانشگاه راش در شیکاگو می‌گوید: ممکن است احساس شود که ترس از مرگ در روان انسان نهادینه شده است و همه آن را تجربه می‌کنند، اما این لزوماً درست نیست.

وی ادامه داد: این‌که بگوییم همه انسان‌ها از مرگ می‌ترسند، دقیق نیست، زیرا بسیاری از مردم در واقع از پایان زندگی نمی‌ترسند، اما بیشتر ما از رنجی که ممکن است در نزدیکی پایان زندگی پیش بیاید، می‌ترسیم.

امری تیبورسیو افزود: بخشی از این ترس ممکن است از درک فرهنگی مردم از پیری و پایان زندگی ناشی شود. وقتی نسل‌های جوان‌تر با افراد مسن که زندگی پرجنب‌وجوشی دارند، تعامل یا رابطه‌ای ندارند، فصل‌های بعدی زندگی می‌تواند به عنوان دوران درد، سختی و فقدان کلیشه‌ای شود.

این روان شناس بیان کرد: هرچه افراد بیشتر از این بترسند که پیری فقط یک پدیده منفی است، تجربه بدتری خواهند داشت. اگر روی این ترس تمرکز کنم، احتمالاً نمی‌توانم از خودم مراقبت کنم. تمرکز روی چیزهایی که می‌توانیم کنترل کنیم نیز بسیار موثر است.

نگاه خوبی به سالمندی داشته باشید

از سوی دیگر، یک دیدگاه خوب نسبت به سالمندی می‌تواند منجر به زندگی سالم‌تر و طولانی‌تر شود. یک مطالعه پیشگامانه در سال ۲۰۰۲ نشان داد افرادی که برداشت‌های مثبتی از پیری خود دارند، احتمال بیشتری دارد که عمر طولانی‌تری داشته باشند. داشتن دیدگاه مثبت نسبت به پیری به معنای نادیده گرفتن سختی‌های بیماری، کاهش توانایی‌ها یا از دست دادن عزیزان نیست، بلکه مستلزم قدردانی از تجربه کامل و پویای زندگی است.
امری تیبورسیو گفت: سوگ کاملاً می‌تواند دردناک باشد و تماشای رنج کشیدن عزیزان‌تان نیز دردناک است، اما همچنین فرصتی برای گفتن تمام چیزهایی که می‌خواهید بگویید، محسوب می‌شود. همچنین فرصتی است برای این‌که بتوانید میراثی از خود به جا بگذارید. فرصتی است برای پشت سر گذاشتن هر آن‌چه که برای شما مهم نیست.

اما کارپنتر از دانشگاه واشنگتن گفت: لازم نیست به جایی برسید که ترس شما کاملا از بین رفته باشد تا بتوانید در مورد مرگ و میر تأمل کنید.

او گفت: اگر از مردن یا مرگ می‌ترسید، اشکالی ندارد. قدم دوم این است که بفهمید «خب، با این احساسات چه کار کنم؟ چطور می‌توانم آن ترس را به چیزی مثبت تبدیل کنم.»

تا ابد وقت ندارید

کارپنتر گفت: ترس از صحبت یا فکر کردن به مرگ می‌تواند آمادگی افراد را چه از نظر عملی و چه از نظر فلسفی کم کند.

او ادامه داد: آمادگی می‌تواند به معنی مرتب کردن امور، صحبت با عزیزان در مورد آن‌چه دوست دارید پس از مرگ‌تان اتفاق بیفتد و استفاده از زمانی که دارید به روشی معنادار باشد. به این دلیل است که شما تشخیص می‌دهید برای انجام کارهایی که برایتان مهم است، تا ابد وقت ندارید.

مراسم تدفین و یادبود مهم هستند

برخی فرهنگ‌ها و سنت‌ها رویکردهای ساختاریافته‌ای برای گفت‌وگو پیرامون مرگ و میر، پرسش‌های مربوط به زندگی پس از مرگ و شیوه‌های مربوط به سوگ دارند، در حالی که برخی دیگر این رویکردها را ندارند.

کارپنتر گفت: گذر از این تجربه‌ها هنگام از دست دادن یکی از عزیزان و پرداختن به آنها با جامعه، به جای پنهان کردن احساسات دشوار، می‌تواند به شما کمک کند که درس‌های مفیدی در مورد زندگی خود بیاموزید. به همین دلیل است که سنت‌های مربوط به تدفین و یادبودها بسیار مهم هستند.

وی ادامه داد: این مراسم از فرهنگی به فرهنگ دیگر بسیار متفاوت به نظر می‌رسند، اما هدف یکسانی دارند که همانا اذعان به مرگ، واقعی جلوه دادن آن و سپس گرد هم آوردن مردم برای تجلیل از آن شخص و مراقبت از یکدیگر در دوران سخت است.

کارپنتر بیان کرد: هر چقدر هم که از دست دادن یک عزیز سخت باشد، می‌تواند یک یادآوری برای اولویت‌بندی روابط، انگیزه برای عمل و دیدگاه شما نسبت به آن‌چه واقعاً مهم است، باشد.

چگونه بدون سردرگمی به مرگ فکر کنیم؟

چه حسی دارد که رابطه‌ات را با مرگ تغییر دهی، بدون این‌که شب‌ها با ترس وجودی به سقف خیره شوی و بیدار بمانی؟ یک راه این است که از اجتناب از آن دست بردارید.

کارپنتر گفت: اگر کسی را از دست دادید، به نزدیکان خود روی آورده، در مورد تجربه خود صحبت کنید و شاید بهتر باشد که به یک گروه حمایت از سوگ بپیوندید.

وی ادامه داد: اگر کسی از نزدیکان‌تان را از دست نداده‌اید، شرکت در کافه‌های مرگ را در نظر بگیرید. این کافه‌ها، گردهمایی‌های عمومی برنامه‌ریزی‌شده‌ای هستند که هیچ دستور جلسه‌ای ندارند، اما بحث‌های رایگانی در مورد موضوعات مربوط به مرگ و میر ارائه می‌دهند.

امری تیبورسیو گفت: با این حال، مهم است که در لحظه حال بمانیم. بخش زیادی از اضطراب پیرامون مرگ و پیری می‌تواند ناشی از تلاش برای پیش‌بینی آینده نامشخص باشد.

وی ادامه داد: به جای تمرکز بر آن‌چه ممکن است پیش بیاید، از انگیزه برای قدردانی از لحظه‌ای که در آن هستید استفاده کنید؛ چه فقط از طریق تغییر دیدگاه و چه با انجام یک تمرین ذهن آگاهی عمدی.

امری تیبورسیو گفت: ما از چیزهایی که زودگذر هستند لذت می‌بریم. این لذت، به بودن در لحظه حال برمی‌گردد.

پایان پیام/